مقاله پژوهشیمقدمه: عفونت های واژینال مادران در زمان بارداری، می تواند یک تهدید برای سلامت جنین و همچنین باعث افزایش شانس رخداد سقط جنین باشند. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی توزیع فراوانی استرپتوکوکوس آگالاکتیه در ترشحات واژن زنان با سابقه ی سقط جنین در مقایسه با گروه شاهد بود.روش ها: در این مطالعه ی توصیفی- تحلیلی، مجموعاً 220 نمونه از ترشحات واژن زنان دچار سقط جنین و شاهد جمع آوری گردید. شناسایی جدایه های باکتریایی با استفاده از کشت و روش های بیوشیمیایی انجام شد. سپس آزمون آنتی بیوگرام جدایه ها به کمک روش انتشار دیسک در آگار کربی بائر انجام گرفت.یافته ها: در مطالعه ی حاضر، 20 جدایه استرپتوکوکوس آگالاکتیه (3/64 درصد در گروه شاهد و 14/54 درصد در گروه مبتلا به سقط) از نمونه های ترشحات واژن جداسازی گردید. جدایه ها بالاترین حساسیت را به آنتی بیوتیک های سفتریآکسون (30 میکروگرم) و ونکومایسین (30 میکروگرم) و بالاترین مقاومت را به کلیندامایسین (2 میکروگرم) و تتراسایکلین (30 میکروگرم) داشتند. بر اساس نتایج مشخصات دموگرافیک بیماران، بیشترین فراوانی سقط جنین به گروه های خونی + Aو +B تعلق داشت. عفونت ادراری در 55 درصد، کمبود ویتامین D در 60 درصد، و استرس منجر به سقط در 75 درصد از زنان عفونی با استرپتوکوکوس آگالاکتیه بود.نتیجه گیری: استرپتوکوکوس آگالاکتیه در واژن زنان با سابقه ی سقط جنین، 5/3 برابر شایع تر از زنان سالم، مشاهده گردید. عواملی از جمله استرس بالای بیماران، کمبود سطح ویتامین D و عفونت های مکرر ادراری در دوران بارداری می تواند منجر به افزایش احتمال خطر سقط جنین در زنان شود. بیشترین مقاومت ها در گروه های آنتی بیوتیکی بتالاکتام (پنی سیلین)، ماکرولیدها (اریترومایسین)، لینکوزآمیدها (کلیندامایسین)، و تتراسایکلین مشاهده شد.

مقدمه: مطالعه تعیین شیوع مقاومت در بین اشرشیاکلی عامل عفونت ادراری نسبت به آنتی بیوتیک ها در شهر جهرم به منظور به دست آوردن اطلاعات برای درمان تجربی و سریع بیماران می باشد.مواد و روش تحقیق: مطالعه توصیفی- مقطعی در سال 82 انجام شده است. تعداد 108 بیمار مبتلا به عفونت ادراری مراجعه کننده به درمانگاهها و بیمارستان شهر جهرم مورد مطالعه قرار گرفتند. کشت های مثبت ادراری با تشخیص اشرشیاکلی به عنوان عامل عفونت با استفاده از روش حداقل غلظت منع کننده (MIC) و دیسک از نظر الگوی مقاومت آنتی بیوتیک مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: جنتامایسین کمترین اثر را بر روی اشرشیاکلی با مقاومت 72.1 درصد نشان داده است. از میان داروهای خوراکی بیشترین مقاومت مربوط به کوتریموکسازول به میزان 71.4 درصد وریفامپین به میزان 76.6 درصد و در بین داروهای تزریقی بیشترین مقاومت به جنتامایسین بوده است. 89.5 درصد موارد، به دو دارو یا بیشتر مقاومت نشان داده اند. بیشترین ترکیب مقاومت کوتریموکسازول وریفامپین و همچنین کوتریموکسازول و جنتامایسین بوده است.نتیجه گیری: با استفاده از اطلاعات به دست آمده درمان تجربی با جنتامایسین و کوتریموکسازول در تقریبا اکثر بیماران مبتلا به عفونت ادراری مناسب نیست ولی درصد زیادی از بیماران هنوز می توانند به صورت تجربی با استفاده از سیپروفلوکساسین و یا نالیدیکسیک اسید به صورت خوراکی و با آمیکاسین به صورت تزریقی درمان شوند.

باکتری سالمونلا یکی از اعضای خانواده انتروباکتریاسه است. عفونت حاصل از این باکتری در انسان به صورت گاستروانتریت، تب روده ای (تیفوئید یا پاراتیفوئید) و سپتی سمی بروز می کند. اینتگرون های کلاس I معمول ترین اینتگرون های یافت شده در بین سروتیپ های مختلف سالمونلا انتریکا می باشند که باعث ایجاد مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی و بروز مشکلاتی در درمان عفونت حاصل از این باکتری در انسان و حیوانات می گردند. هدف از مطالعه حاضر تعیین فراوانی اینتگرون های کلاس I سالمونلا انتریتیدیس جدا شده از انسان و دام و تعیین الگوی حساسیت با مقاومت آنتی بیوتیکی آنها می باشد. در این مطالعه، نمونه های 11 نمونه سالمونلا انتریتیدیس انسانی جدا شده از کودکان 5-1 سال بیمارستان کودکان تهران و 13 نمونه سالمونلا انتریتیدیس دامی جدا شده از گوساله های 6 ماه تا 1 سال گاوداریهای غرب تهران که از کلکسیون میکروبی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات دانشکده دامپزشکی اخذ شد، استفاده گردید. جهت تعیین فراوانی اینتگرون های کلاس I آزمونMultiplex-PCR  انجام گردید. آزمون تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی به روش دیسک دیفیوژن انجام شد. نتایج نشان داد که از مجموع 11 سویه سالمونلا انتریتیدیس انسانی، اینتگرون های کلاس I جدا سازی نگردید و از 13 سویه سالمونلا انتریتیدیس دامی 2 سویه (15.3%) دارای اینتگرون های کلاس I بودند. همچنین 36.3% از سویه های سالمونلا انتریتیدیس انسانی و 30.8% از سویه های دامی مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی از خود نشان دادند. نتیجه گیری اینکه در سویه های دارای مقاومت چندگانه فاقد اینتگرون های کلاسI ، ژن های مقاومت می توانند بر روی پلاسمیدها، ترانسپوزون ها و یا کلاس های دیگر اینتگرون ها مستقر شوند.

مقدمه: مصرف بی رویه وانکومایسین، به عنوان خط اول درمان عفونت های ناشی از این ارگانیسم، با افزایش ایجاد استافیلوکوک و انتروکوک های مقاوم به وانکومایسین به یک معضل مهم بهداشتی تبدیل شده است. هدف این مطالعه تعیین حساسیت استافیلوکوک های طلایی جدا شده از نمونه های بالینی در خارج از بیمارستان با استفاده از روش E-Test در جهت تعیین روش درمانی مناسب اولیه و کاهش مصرف وانکومایسین بود. روش ها: در این مطالعه که به صورت مقطعی و آینده نگر در طی سال 1385 انجام گردید، تعداد 60 نمونه استافیلوکوک طلایی اکتسابی از جامعه مورد بررسی قرار گرفت. (Minimal Inhibitory MIC Concentration) آنتی بیوتیک های مختلف بر روی ارگانیسم ها به روش E-Test مشخص گردید. کنترل کیفی به وسیله استافیلوکوک ATCC29213 انجام شد. یافته ها: تعداد بیماران مورد بررسی در این مطالعه 60 نفر، شامل 10 زن و50 مرد بود. نمونه های مورد بررسی 47% از خون، 30% از زخم پوستی، 11.7% از آبسه تخلیه شده و 8.3% نیز از مایع سینویال بوده اند. درصد حساسیت ارگانیسم ها بر اساس Break point مورد استفاده در CLSI M7A6 (موسسه استاندارد بالینی و آزمایشگاهی) نسبت به کو- آموکسی کلاو 88.6%، آمیکاسین 81.8%، جنتامایسین 79.3%، سفالوتین 82.1%، سیپروفلوکساسین 75%، کلیندامایسین 75%، اگزاسیلین 76.7%، ریفامپین 90.5% و وانکومایسین 77.8% بود. بیشترین مقاومت به اگزاسیلین (P<0.01)، کلیندامایسین (P<0.01) و آمینوگلیکوزیدها (P<0.05) دیده شد و مقاومت قطعی به وانکومایسین فقط در یک نمونه وجود داشت.نتیجه گیری: استافیلوکوک طلایی که روند مقاومت در آن رو به افزایش است، از شایع ترین عوامل عفونت بیمارستانی بوده، همچنان در بیماری های اکتسابی از جامعه حساسیت قابل قبول به سفالوتین، اگزاسیلین و دیگر داروهای خط اول درمانی دارد و استفاده تجربی از وانکومایسین در این بیماران ضرورت ندارد. 

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: استفاده گسترده از آنتی بیوتیک ها برای پروفیلاکسی و یا درمان عفونتهای باکتریایی منجر به بروز پاتوژن های مقاوم انسانی می شود. هدف از انجام این مطالعه تعیین میزان مقاومت باکتریهای  Aa، Pg، Ec ،Fn به آنتی بیوتیک های آموکسی سیلین و تتراسیکلین در نمونه  های پلاک زیر لثه ای بیماران مبتلا به پریودنتیت مزمن می باشد.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی تجربی آزمایشگاهی روی 2 نمونه پلاک زیر لثه ای از20 بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن در محیط تایوگلیکولات به آزمایشگاه ارسال گردید. نمونه  ها بر روی محیط های بلادآگار و شکلات آگار کشت و در اتمسفر  CO2%5 قرار داده شدند و چهارگونه باکتری مورد نظر جدا شدند. تست حساسیت  دارویی با استفاده از نوارهای Etest بر روی باکتری های مذکور در محیط مولربلاد آگار انجام شد و با آمار توصیفی ارایه گردید.یافته ها: از40 نمونه مورد مطالعه 19 (47.5 درصد) نمونه حاوی Aa،  20)8درصد) نمونه حاویPg ، 25)10 درصد) نمونه حاوی Fn و 3(7.5 درصد) نمونه حاوی Ec بودند. تمام باکتری های مذکور نسبت به هر دو آنتی بیوتیک تتراسیکلین و آموکسی سیلین حساس بودند.نتیجه گیری: نشان داد که آموکسی سیلین و  تتراسیکلین بر روی پاتوژنهای پریودنتال موثرند و به نظر می رسد این داروها می توانند در درمان پریودنتیت استفاده شوند.

سابقه و هدف: گونه های اسینتوباکتر کوکوباسیل پاتوژن های مهم فرصت طلب و مسوول عفونت های بیمارستانی متعددی می باشند. سویه های مقاوم اسینتوباکتر مشکلات درمانی را در دنیا ایجاد نموده اند. مقاومت آنتی بیوتیکی گونه های اسینتوباکتر در ایران یک مشکل نوظهور است. هدف از این مطالعه تعیین حساسیت ضد میکروبی و ارزیابی وجود ژن های مقاومت در گونه های اسینتوباکتر جدا شده از نمونه های بالینی از بیمارستان آموزشی دانشگاه بود.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی در بیمارستان شهید بهشتی کاشان بر روی 60 گونه اسینتوباکتر جدا شده از بیماران انجام پذیرفت. تست های بیوشیمیایی استاندارد برای تعیین هویت در سطح گونه مورد استفاده قرار گرفت. حساسیت آنتی بیوتیکی 60 ایزوله بر طبق روش استاندارد و بر اساس معیار CLSI انجام پذیرفت. مقاومت به سه یا بیش از سه کلاس از آنتی بیوتیک ها مقاومت چند دارویی تعریف گردید. برای شناسایی و تکثیر ژن های مورد بررسی از روش PCR استفاده گردید. محصول PCR در ژل آگارز 2 درصد قرار داده شد و با اتیدیوم بروماید رنگ آمیزی و تحت اشعه UV عکس برداری شد. از مارکر 100Bp برای شناسایی محصول PCR استفاده شد.نتایج: 48 ایزوله از اسینتوباکتر بمانی، 6 ایزوله اسینتوباکتر لوفی و 6 ایزوله از سایر گونه ای اسینتوباکتر از بیماران جدا گشت. گونه های اسینتوباکتر به ترتیب بیشترین مقاومت را به آمیکاسین، توبرامایسین، سفتازیدیم، سیپروفلوکساسین، پیپراسیلین / تازوباکتام، داکسی سیکلین، تری متوپریم / سولفامتوکسازول، مینوسیکلین، لووفلوکساین، ایمی پنم و سولباکتام / آمپی سیلین نشان دادند. مقاومت به چند آنتی بیوتیک 66.7 درصد بود. میزان شناسایی ژن های aphA6، aacC1، ADC-7، OXA SET C، aadA1 و aadB به ترتیب 39 (65 درصد)، 38 (63.3 درصد)، 34 (56.7 درصد)، 32 (53.3 درصد )، 25 (41.7 درصد) و 2 (3.3 درصد) بود.نتیجه گیری: در این مطالعه Acinetobacter baumannii شایعترین گونه ایزوله شده از بیماران بود. گونه های اسینتوباکتر بیشترین مقاومت را نسبت به آمیکاسین، توبرامایسین و سفتازیدیم نشان دادند. آنالیز ژنتیکی وجود ژن های aphA6، aacC1 و ADC-7 را در اکثر سویه ها و همچنین نقش aphA6 را در بروز مقاومت به آمیکاسین، جنتامایسین، و کانامایسین نشان داد. ژن aacC1 در بروز مقاومت به جنتامایسین، و Bla ADC مشتمل بر هفت ژن کد کننده بتا لاکتاماز (bla -ADC-1, bla-ADC-2, bla-ADC-3, bla-ADC-4, bla-ADC-5, bla-ADC-6, bla-ADC-7) دلالت دارند. گونه های باکتریایی جنس اسینتوباکتر خطر مهمی برای بیماران بستری محسوب می شوند زیرا به عنوان یکی از عوامل بروز عفونت های بیمارستانی با پتانسیل ایجاد مقاومت نسبت به بسیاری از آنتی بیوتیک ها مطرح می باشند.